|
Obsessief eten. Veel. Méér. En dan uit schuldgevoel of onmacht nóg meer. Het aantal mensen met ongezond overgewicht stijgt nog steeds met de dag.
Het is ontzettend moeilijk dat patroon van continu eten te doorbreken. Wieke Biesheuvel nam die stap. Ze meldde zich aan bij een obesitaskliniek en ging het gevecht aan.
Nu is ze vele kilo’s lichter en ligt er ook een prachtig boek, dat al snel vier drukken behaalde: Afvallen en opstaan, ontroerend door herkenning. Om haar pas verworven plaats ‘op de schappen van Albert Heijn gniffelt ze “Kijk, dáár hoor ik thuis natuurlijk!”
Een zachte witte boterham met hagelslag en pindakaas… Ach nee, niet één, maar een stapel. En Franse kaasjes, ook zo fijn, met daar bovenop een rol koek. Mateloze eters kijken niet op van die merkwaardige combinatie. Ze eten. En nóg meer. En torsen hun lijf. En eten van narigheid meer.
Stoppen met die gewoonte is moeilijk. Want het lichaam raakt gewend aan al dat voedsel en vraagt ook steeds meer. Pas als de noodklok luidt: de zwaargewicht krijgt diabetes 2, gewrichtsklachten, een hartkwaal, een herseninfarct of andere klachten, komt de eter met moeite in actie.
En zelfs dan verliest hij de strijd nog vaak. Want talloze afvallers komen daarna weer aan, ze ‘jojoën’. Het is zaak naast het afvallen op een andere manier met eten en bewegen te leren omgaan. Dat vergt een gigantische omslag.
Wieke Biesheuvel boekstaaft haar eigen omslag zonder zichzelf te sparen. Ze doet verslag van de sessies met haar medepatiënten in de kliniek. Vertelt hoe ze elkaars emoties delen, elkaar oppeppen, vloeken en huilen, met elkaar meeleven en lachen.
Zo vergast Wieke haar medepatiënten - die haar vrienden worden - op de worsteling die ze heeft gevoerd met een stuk worst in de koelkast. Een worsteling die ze na uren verliest. Ze eet de worst op. En kan daarna wel janken. Als verhaal doet zoiets het goed, als ervaring is het ellendig. De duizenden obese eters als Wieke zullen de strijd herkennen.
Afvallen en opstaan is niet het zoveelste afvalboek. Het is een boek over een strijd die keer op keer dreigt mis te gaan. Juist die erkenning, dat ‘met de billen bloot gaan’, zoals Wieke Biesheuvel het zelf noemt, maakt dit tot een moedig document dat zwaargewichten en hun naasten een mooie steun in de rug kan zijn. Het zou mij niet verbazen als ze van tijd tot tijd naar de zakdoek moeten grijpen.
Bron: Dieetnieuws
|
winkelmandje
