|
ALMELO/ENSCHEDE - De Landelijke Dag Psychische Gezondheid, die woensdag wordt gehouden, staat dit jaar in het teken van eetstoornissen.
Studenten van verschillende zorgopleidingen delen vanochtend in opdracht van Mediant, Adhesie en de Riagzz Over de IJssel informatiemateriaal uit op de stations in Almelo, Hengelo, Deventer en Zwolle en gaan met reizigers in gesprek.
Voorlichting is hard nodig want de ziekte wordt door ouders, leerkrachten en zelfs professionals in de gezondheidszorg niet altijd meteen herkend, zegt Fatima Ben Allouch, programmaleider bij Mediant. "Er is veel onwetendheid. De ziekte anorexia nervosa kennen mensen vaak nog wel, en ook hebben ze wel eens van boulimia nervosa gehoord, maar Binge Eating Disorder (BED) - waarbij patiënten lijden aan dwangmatige eetbuiten - zegt ze meestal niets."
Ook de vorm anorexia athletica - waarbij patiënten geobsedeerd zijn door sporten en spierversterking - is nog tamelijk onbekend. Deze ziekte komt in toenemende mate bij jongens en mannen voor, zegt Anneke van Hellemond, diëtiste bij Mediant, "maar dat is al helemaal moeilijk bespreekbaar. Veel mensen denken dat anorexia een jonge meiden-ziekte is, maar jongens zijn net zo goed onzeker over hun lijf. We constateren echt een verschuiving. Zo is bijvoorbeeld de helft van het aantal mensen met Binge Eating Disorder man."
In het voortgezet onderwijs heeft één op de veertien meisjes een eetstoornis. "Ik pik ze er altijd meteen uit", zegt gastdocent Monique (43) uit Hengelo. "Ik zie het aan hun postuur natuurlijk, maar ook aan de houding. Stilletjes of juist ontzettend geïnteresseerd. Ook komt het wel eens voor dat een meisje tijdens mijn les de klas uitloopt."
Monique heeft zelf van haar 18e tot haar 22e anorexia gehad. "Ik sportte veel en had een enorme bewegingsdrang. Als ik iets gegeten had moest ik daarna van mezelf per se vijftig sit-ups doen. Ik was erg perfectionistisch en kon niet voldoen aan het verwachtingspatroon dat mijn ouders ten aanzien van mijn leerprestaties hadden. Mijn lichaam was iets waar ik wél controle over had. Het lijnen gaf me een gevoel van macht. De complimenten die ik over mijn figuur kreeg versterkten mijn zelfvertrouwen. Totdat het volledig uit de hand liep... Pas toen ik in het ziekenhuis kwam te liggen met buikklachten en ik nog maar 43 kilo woog, zag ik in dat het zo niet langer kon. Vanaf dat moment ben ik weer gaan eten, ook al omdat ik het ziekenhuis pas mocht verlaten als ik minstens 50 kilo woog."
Sinds een jaar of acht is ze vrijwilliger bij Mediant en geeft ze als gastdocent voorlichting op verschillende scholen voor voortgezet onderwijs in de regio. De ziekte wordt door ouders en leerkrachten niet altijd herkend, ook omdat er aan de buitenkant niet altijd iets te zien is. " Dan is zo'n meisje weliswaar altijd moe en heeft ze maag- en darmklachten, maar er gaat geen belletje rinkelen dat het wel eens om anorexia zou kunnen gaan", zegt Anneke van Hellemond. "Het gevolg is dat zo'n meisje er jaren mee rondloopt."
Er is veel onbegrip en een gebrek aan kennis, constateert Fatima Ben Allouch. "Ik hoor zelfs professionals wel eens zeggen: dat kind moet gewoon weer 'ns goed eten, dan is het zo over. Maar er is vaak veel meer aan de hand. School- en huisartsen zouden er nadrukkelijker naar kunnen vragen. We hebben speciale vragenlijsten ontwikkeld die een arts helpen eetstoornissen bij een patiënt ter sprake te brengen."
Het is van groot belang dat de ziekte vroegtijdig gesignaleerd wordt, zegt Anneke. "Nog altijd overlijdt vijftien procent van de anorexia-patiënten: tweederde door ondervoeding en eenderde door suïcide. Anorexia is een ernstige, verslavende en levensbedreigende psychiatrische ziekte waarvan bovendien de middelen - namelijk eten of juist niet eten - overal en altijd voorhanden zijn. De ziekte heeft een enorme impact op iemands leven. Vaak liggen andere problemen aan de eetstoornis ten grondslag, zoals seksueel misbruik of pesten."
Ook de patiënten zelf weten vaak niet dat het om anorexia gaat. " Het is ook niet gemakkelijk om toe te geven dat je een eetstoornis hebt. De schaamte is vaak groot."
"Ik zag mijn probleem gewoon als een extreme lijnpoging", zegt Monique. "Anorexia is een ziekte die er ongemerkt insluipt."
Ze heeft haar eetstoornis uiteindelijk overwonnen, ook door de gastlessen die ze geeft. "Ik voelde me op een gegeven moment doodongelukkig. Ik was altijd moe, ging nooit uit, want dan moest je iets drinken. Ook sliep ik slecht, want het ligt niet lekker als je botten door je lijf steken. Zo wilde ik niet verder."
Ze heeft veel moeten overwinnen om haar verhaal voor de klas te kunnen doen. "Maar ik wil proberen zoveel mogelijk jongeren voor deze ziekte te behoeden."
Bron: Tubantia
|
winkelmandje
